วันวาร...ฤดูกาล...อารมณ์

 

 

ฉันมีสมุดบันทึกอยู่เล่มหนึ่ง

เฝ้าเขียนคำว่าคิดถึงลงไปในนั้น

บรรจงเขียนความรู้สึกลงไปทุก ๆ วัน

หมื่นพันถ้อยร้อยคำหวานจากหัวใจ 

แต่สมุดบันทึกเล่มนั้นก็ไม่เคยรับรู้ 

ความรู้สึกหดหู่หรือว่าสดใส

ความคิดถึง ความรัก และความห่วงใย

ที่ขีดเขียนวาดไว้....

เพียงหวังไว้สักวันมันจะรับรู้

ฉันก็ได้แต่เฝ้าหวัง

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้

เพราะแท้ที่จริงสมุดบันทึกไร้หัวใจ 

เฝ้าบอกความรู้สึกไปมากเท่าใด

ยังไง ๆ มันก็ไม่มีวันรับรู้

เพราะมันคือสมุดบันทึก

แต่เธอเป็นคนที่มีหัวใจ

ความรู้สึกที่ให้เธอไป

เฝ้าบอกเธอทุกครั้งที่มีโอกาส

แต่เธอก็ไม่ยอมรับรู้มัน

เธอไม่ใส่ใจ

จะให้ฉันบอกเธออีกนานไหม

ถึงจะยอมรับรู้

...............

เขียนไปตามอารมณ์เหงาที่มันรุมเร้าอยู่

อารมณ์เหงาช่างมีอิทธิพลเสียจริง

คุยกับใครร้อยพัน

แต่ไม่สามารถปลดปล่อยพันธนาการความเหงาได้

ปั้นรอยยิ้มฉาบไว้บนใบหน้า

แต่แอบซ่อนความเหงาในแววตาไม่พ้น

จะทำอย่างไรให้หัวใจด้านชา

ไม่นำพาปรารมภ์ต่ออารมณ์ใด ๆ

อยากมีหัวใจที่แข็งแกร่งดังภูผาหิน

และเยือกเย็นอย่างภูเขาน้ำแข็ง

ไม่สนใจแม้จะถูกสายลมอันเหน็บหนาว

ถาโถมพร่างพรูจู่โจม

แต่ตอนนี้หัวใจฉันเหมือนเทียนที่ตั้งอยู่กลางแดดร้อน ๆ

มันอ่อนปวกเปียกระโหยโรยแรงลงทุกที ๆ

หากแม้เพียงมีคนผ่านมา

และเหยียบซ้ำเพียงครั้งเดียว

ก็จะแบนติดดินในทันทีทันใด

ดังนั้นจะให้มันกลายเป็นหินผาท้าแดดฝน

ก็คงไม่มีทาง

 

 

เพราะฉันคือความว่างเปล่า

ใจจึงเจ็บร้าวอยู่บ่อยครั้ง

เพราะความรักไร้ความหวัง

จึงอ้างว้างเคียงข้างเงาเหงาร่ำไป

~~~~~

ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน

กับความรู้สึกในหัวใจ

ที่ท้อแท้ไร้เรี่ยวแรง

ความเหงา ความเศร้า ความเจ็บปวด

ยังวนเวียนอยู่รอบ ๆ และเกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก

จนใกล้จะกลายเป็นเพื่อนสนิทไปแล้ว

แต่ความรู้สึกเหล่านี้ล้วนไม่ได้รับเชิญ

เป็นสิ่งที่ไม่ต้องการ

พวกเขาถืออภิสิทธิ์อะไร

ในการเข้ามาทำให้ใจเป็นแบบนี้

หัวใจชอกช้ำมากเกินพอ

และมันก็แสดงอาการให้เห็นว่าอ่อนแอลงเรื่อย ๆ

ตามกาลเวลาที่หมุนผ่านไปในแต่ละวัน

ปวดหนึบ ๆ ที่ตรงหัวใจ เหมือนถูกบีบ

รู้สึกเหมือนว่าหัวใจ

มันกำลังเป็นเหมือนกับลูกโป่ง

ที่โดนอัดแก๊สเข้าไปจนเต็มที่

จนพองตัวขยายใหญ่

จากนั้นก็ปล่อยให้ลมมันค่อย ๆ ไหลออกช้า ๆ

จนลูกโป่งมันแฟบลงทุกที ๆ

หัวใจฉันกำลังเป็นอย่างนี้

ใจมันแฟบลงทุกที ๆ

เจ็บลึก เพราะหัวใจใกล้จะล้มเหลว

นี่กระมังอาการของใจ

ที่เกิดจากการหลงรักคนที่เราไม่คู่ควร

เป็นความเจ็บปวดที่คู่กันมากับการหลงรักใครสักคน

ความทุกข์ใจที่ต้องเผชิญ

แต่ว่าจะต้องทุกข์ใจไปอีกนานแค่ไหน

หรือว่าความเจ็บปวดและทุกข์ใจจะอยู่ไปนานนิรันดร์

 

 

หวั่นไหว

หัวใจเหว่ว้า

นั่งเหงากับกาลเวลา

เหนื่อยล้าในหัวใจ

จู่ ๆ ก็นึกกลัว

กลัวกาลเวลาจะทำร้าย

พรากพาความฝันไป

ฝันสดใสที่ได้รักเธอ

นั่งเหงาอยู่ใต้ร่มไม้

กับหัวใจหมองเหม่อ

ครุ่นคำนึงคิดถึงเธอ

สายตาเหม่อมองหนทาง

ภาวนาให้เธอแวะมา

เพื่อนำพาความอ้างว้าง

ปัดเป่าจากหัวใจสีจาง

คืนความกระจ่างให้หัวใจ

นั่งคอยอยู่ใต้เงาอโศก

กับใจไหวโยกอ่อนไหว

สั่นสะท้านเมื่อเห็นเธอมาแต่ไกล

เธอมากับใครอีกหนึ่งคน

เจ็บแปลบในหัวอก

สะทกสะท้อนหมองหม่น

ฝืนยิ้มให้เธออย่างทานทน

ซ่อนน้ำตาร่วงหล่นในหัวใจ

ฝืนยิ้มกลบความเศร้า

ความรวดร้าวความหวั่นไหว

ความเจ็บปวดภายในใจ

กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้หลั่งริน

26/04/2552

ภาพที่เธอเห็น

ก็คือรอยยิ้มของฉัน

แต่เห็นไหมในแววตาคู่นั้น

มันหมองหม่นไม่สดใส

พยายามจะยิ้มให้เธอ

แต่ว่ามันยิ้มไม่ค่อยออก

ที่ทำได้ก็คือพยายามหลบหน้าเธอ

หลบสายตาเธอ

ไม่อยากให้เธอเห็นว่าอ่อนแอ

ไม่อยากทำตัวทุเรศต่อหน้าเธอ

บางครั้งก็ยังแกล้งหัวเราะ

ยิ้มหัวให้ใครต่อใครต่อหน้าเธอ

แต่รู้ไหมในใจไม่อยากทำอย่างนั้นหรอกนะ

คนที่แคร์ความรู้สึกมากที่สุดก็คือเธอ

คนที่อยากหัวเราะและยิ้มให้

มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

รักเธอหมดทั้งใจ

ให้เธอไปมากเกินกว่าคำว่ารัก

รู้ไหมอยากบอกรักเธอที่สุด

รักนะ...ได้ยินไหม